‘Lach’ Gas

0
1658
lachgas

Maandelijks op de nieuwsblog Kind&Zorg: een column van de Vakgroep Pedagogische Zorg in het Ziekenhuis Nederland over wat zij meemaken in de praktijk.

Lachgas? Dat zijn toch die zilveren gaspatroontjes die je op parkeerplaatsen tegen kunt komen? Die gebruikt worden als drugs? Klopt, heel gevaarlijk! Lachgas in het ziekenhuis? Klopt, veilig! Uiteraard toegediend onder supervisie van een arts en een mix met zuurstof. Lachgas om te zorgen voor minder pijn en stress bij spannende, pijnlijke gebeurtenissen of ingrepen.

Jasmijn is een meisje van 6 jaar die opgenomen ligt met een geïnfecteerde wond aan haar voet. Deze wond moet elke dag schoongemaakt worden. Jasmijn is daar erg angstig voor. Ze heeft in het verleden een nare ervaring met haar voet meegemaakt. Het glas in haar voet is destijds door de huisarts verwijderd en de wond gehecht zonder verdoving! Ouders hebben Jasmijn hierbij stevig vast moeten houden. Naast de pijn die Jasmijn heeft gehad was er ook totale paniek, zowel bij Jasmijn als bij haar ouders. Na de pijnlijke, stressvolle wondverzorging van haar voet vroeg moeder of dit niet anders kon. We konden Jasmijn en ouders gerust stellen. We hebben lachgas!

Ouders zouden de pijn en angst van hun kind het liefst over willen nemen. Ze voelen zich vaak machteloos wanneer zij moeten toekijken hoe hun kind een onderzoek ondergaat. Hun kind kijkt ze met angstige, verdrietige ogen aan die zeggen: HELP mij. Vooral in acute situaties worden zowel het kind als de ouders geconfronteerd met onder andere angst, onzekerheid, paniek en verdriet. Lachgas biedt vooral voor hele angstige kinderen of kinderen met al eerder een traumatische ervaring een prima uitkomst. Door het geven van lachgas ervaren kinderen dat het ook anders kan waardoor stress en angst afnemen.

Voor het geven van lachgas ging ik samen met Jasmijn bedenken waarover zij ging dromen. Zij wilde naar feeënland. Via een armband kan Jasmijn die wereld in waar feeën en eenhoorns in een bos wonen. De arts die het lachgas geeft wordt ingelicht over het verhaal en neemt Jasmijn mee op reis. Jasmijn gaat liggen, de arts zet het kapje over haar neus en mond en vertelt dat ze rustig mag door ademen en feeënland in mag gaan. Tijdens het onderzoek wordt jasmijn een beetje bang. Ze trekt haar voet weg maar begint snel te lachen en roept: “het kietelt”. De arts vertelt rustig het verhaal van de feeën en alle dieren in het bos. Jasmijn ligt er ontspannen bij, tot grote opluchting van moeder. Toen het verzorgen van de wond klaar was en de lachgas gestopt werd, wilde Jasmijn nog niet terug komen uit feeënland. Het was er TE leuk!

Als medisch pedagogisch medewerker speel je een grote rol in de voorbereiding op lachgas. Samen oefenen voor acceptatie van het kapje, de ruimte en het apparaat ontdekken. En heel belangrijk het verzinnen van een mooi verhaal. Daarnaast is de medische pedagogische medewerker een constante en vertrouwd persoon voor het kind zodat hij/zij zich vertrouwd en veilig kan voelen. Hierdoor is er een grotere slagingskans dat het kind de procedure goed doorloopt.

Een behandeling zonder stress, angst en pijn is wat een ieder in het ziekenhuis naar streeft. Zou het gebruik van lachgas niet een optie moeten zijn in ieder ziekenhuis?

Sanne Docter
Vakgroep pedagogische zorg in het ziekenhuis Nederland