Paarden en Michael Jackson

0
1380
bloedafname, paarden en michael jackson

Maandelijks op de nieuwsblog Kind&Zorg: een column van de Vakgroep Pedagogische Zorg in het Ziekenhuis Nederland over wat zij meemaken in de praktijk.

Een aanvraag van een arts, voor pedagogische zorg: “Ik kan bij een patiënte de diagnose niet stellen omdat ze de bloedafname weigert. Kunnen jullie haar begeleiden?”

Leuk zo’n uitdaging. Ik lees het dossier en bel moeder. Ze geeft mij meer informatie over haar dochter met autisme en we maken een plan: als ze komen, zal ik haar eerst voorbereiden en afspraken maken over de bloedafname. Zodat zij deze op een zo prettig mogelijke manier kan doorstaan. Moeder oppert iets leuks te bedenken om samen te doen na de bloedafname. Met een medewerker van het priklab overleg ik over een geschikte tijd. Een samenwerking die al eerder tot succes leidde.

Het is dinsdagochtend, ik krijg twee telefoontjes tegelijk: “Graag een 3-jarige begeleiden bij het inbrengen van een infuus” en “moeder en dochter hebben zich gemeld in de hal!”. Ik kies ervoor om moeder en dochter even te laten wachten. Ik heb nog ruim een uur voor hen. Het preventieve werk bij de peuter krijgt voorrang. Ik loop naar de hal om uitleg te geven over de situatie. Ik tref een puber aan, verscholen achter een groot knuffelpaard. Ze geeft geen hand en vanachter het paard hoor ik: ”Ik ga het toch niet doen!” Ik vertel dat ik eerst een bang jongetje ga helpen.

Het zit mee, de peuter krijgt vlot een infuus en verlaat trots met een glimlach de behandelkamer. Terug in de hal, tref ik het meisje weer, kijkend naar Youtube-filmpjes. Ik klets wat met hen over het dansprogramma dat ze kijkt, er lijkt af en toe contact. Als we eenmaal in een rustige ruimte zitten, vraag ik waar ze voor komt en wat ze al weet. Starend naar haar knuffelpaard zegt ze dat ik niets hoef te vertellen: ze weet het allemaal en ze wil het toch niet.

We praten over paarden. Naast de knuffel zijn er meer tekenen van haar hobby: een telefoonhoesje, een T-shirt en een tas met paarden erop. Ik zeg dat ikzelf bang ben voor paarden en ze nooit zou durven borstelen. Dat snapt ze niet. We praten over angst en hoe moeilijk het te begrijpen is voor anderen. Moeder praat als iedere moeder die het beste voor haar kind wil: “De bloedafname kan hen zoveel vertellen over haar gezondheid!” Duhhh, dat snapt zij ook wel! Maar ja, die angst….

Als praten herhalen wordt en niets meer toevoegt, besluit ik over te gaan van praten naar actie. We gaan het een kans geven op een manier die voor onze paardenliefhebster te doen is. De iPad, meegenomen voor een voorbereidingsfilmpje, ligt nutteloos op tafel. Plots verandert deze van functie. Teruggrijpend op haar eerder getoonde interesse opper ik dat ze tijdens de afname een filmpje kijkt. Ze pakt het apparaat en typt ‘Michael Jackson’. Moeder stelt een bezoek aan een ‘paardenwinkel’ in het vooruitzicht. Langzaam voel ik bereidheid komen. Gewapend met paard en iPad loopt ze mee naar het priklab. Zoals afgesproken treffen we een ervaren medewerker die even mee kijkt naar het gekozen filmpje….Thriller night!

Daar zit ze… maar het kost haar moeite om haar arm op de leuning te leggen. Ik probeer dit samen met haar te doen. Dat werkt averechts, vooral niet aanraken! Dit moet ze echt zelf doen dus gebruik ik alleen woorden, positief, stimulerend en complimenterend: “Kom op, jij kan het. Je bent al zo ver gekomen en dat is heel knap!” Dat werkt, ze laat haar arm zakken en focust op Michael. Weinig reactie op de prik. We kijken het filmpje af en samen met de bloedafname komt de thriller night ten einde.

Op weg naar de uitgang vraag ik of ze trots is…een vage glimlach. Bij het afscheid geeft ze een hand en kijkt me aan.

Met een glimlach op mijn gezicht, mail ik de arts: “Zij heeft het gedaan!”

Aline Kalisvaart
Vakgroep pedagogische zorg ziekenhuis Nederland