Interview met Sylke de Koning, het langstzittende KAR-lid van Nederland
Ruim tien jaar geleden richtten Kind & Ziekenhuis en het Radboudumc Amalia Kinderziekenhuis in Nijmegen de eerste KinderAdviesRaad (KAR) op. Lid van die KAR werd Sylke de Koning, toen 11 jaar oud. Nu is ze voorzitter én het langstzittende lid van een KinderAdviesRaad in Nederland.
Sylke besloot lid te worden na een duwtje van haar moeder. Als kinderanesthesioloog in het ziekenhuis wist zij als geen ander hoeveel impact een ziekenhuisopname op een kind heeft. Zelf had Sylke geen ervaring met ziekenhuisbezoeken, maar ze vond het wel belangrijk dat kinderen invloed konden uitoefenen op hun tijd in het ziekenhuis.
“Vanaf het begin van mijn KAR periode werd ik meegenomen in de onderwerpen die speelden voor kinderen in het ziekenhuis. Ik kreeg het advies om alles te benaderen vanuit het perspectief van een kind in het kinderziekenhuis. Hoe zou ik willen dat het toegaat op de afdeling, wat ik zou ik prettig vinden?”
“In het begin schreven wij vellen vol met wensen, er kwam geen eind aan”
“Op de eerste dag dat we destijds als KAR bij elkaar kwamen, schreven we alles op wat we wilden veranderen in het ziekenhuis. Ik herinner mij nog dat wij vellen vol schreven, er kwam gewoon geen einde meer aan.”
Nu is Sylke voorzitter van de KAR van het Amalia. Met haar 23 jaar is ze één van de oudste KAR- leden in Nederland. “Er is voor mij nooit een reden geweest om uit de KAR te stappen, en ik vind het nog steeds waardevol om mijn steentje bij te dragen. Daarnaast heb ik door de jaren heen mooie vriendschappen opgebouwd met andere KAR-leden.”
[Tekst gaat verder onder de foto]
De KAR van het Amalia ten tijde van de oprichting. Helemaal links: Sylke de Koning
Een van de KAR-activiteiten die Sylke zich goed kan herinneren, is het meedenken over de inrichting van de kinderafdeling na een renovatie. “Meepraten over zoiets groots als een verbouwing voelde heel bijzonder. De inrichting is voor kinderen natuurlijk erg belangrijk. En onze inbreng is nu nog steeds fysiek zichtbaar. Zo adviseerden wij om ander behang te kiezen, waar meer op te zien was en dat meer sfeer gaf. Ons advies is toen opgevolgd.”
“Ook waren wij het niet eens met het weghalen van de tafeltennistafel en de tafelvoetbaltafel. Precies de enige twee dingen speciaal voor pubers. Gelukkig hebben wij dat kunnen terugdraaien, nu staan ze weer op hun oude plek. Verder heeft de KAR aangedrongen op een balie met voor iedereen dezelfde hoogte, dus ook voor kinderen en rolstoelgebruikers.”
“Wij voelen ons als KAR serieuzer genomen dan in het begin”
Door de jaren heen heeft Sylke veel geleerd over wat belangrijk is voor kinderen in een ziekenhuis. “Het draait vaak om hele praktische zaken. Denk aan kamers die te klein zijn voor rolstoelen, of aan grote glazen wanden op de kinderafdeling waardoor de kinderen weinig privacy hebben. Inmiddels is daar wat aan gedaan in de vorm van stickers op het glas. Hier hebben wij ons de afgelopen jaren echt hard voor gemaakt.”
[Tekst gaat verder onder de foto]
De KAR van het Amalia nu. Helemaal rechts: Sylke de Koning
Sylke heeft de KAR grote stappen zien zetten sinds de oprichting. “In het prille begin werden wij alleen bij kleine dingen betrokken. Nu praten we over alles mee. De directie schuift in principe om de vergadering bij ons aan, en twee keer per jaar zitten wij bij hun centrumleiding-overleg. Zo weten wij van elkaar wat er speelt. De afstand tussen KAR en directie is afgenomen, wij voelen ons serieuzer genomen dan in het begin. Onze adviezen worden vaak gevraagd en wegen zwaar mee bij beslissingen.”
“Ik heb onder meer geleerd hoe ik mijn mening goed kan verwoorden”
“Het werk in de KAR heeft zeker bijgedragen aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik kwam binnen als verlegen meisje, maar ik voel mij nu een stuk zekerder. Ik leg makkelijk contact en voel mij comfortabeler in nieuwe situaties. Ook heb ik geleerd hoe ik mijn mening goed onder woorden kan brengen. Verder ben ik minder wereldvreemd dan toen. En, misschien wel het belangrijkste, ik kan mij veel beter in anderen verplaatsen door de verhalen die ik allemaal gehoord heb.”
“Mijn inzet voor de KAR heeft mij laten inzien hoe belangrijk het oppikken van kleine signalen is. Hiermee kan je echt het verschil maken voor een kind. Ik herinner mij altijd het meisje dat zo graag een roze rolstoel wilde hebben. Ze kreeg een rode. Veel mensen snapten niet waarom ze teleurgesteld was, een rolstoel is toch een rolstoel? Maar als je als ziek kind nergens invloed op kan uitoefenen, juist dan is het zo fijn als je wél je roze rolstoel krijgt.”
“Met het oppikken van kleine signalen kun je het verschil maken voor een kind”
Voor Sylke is haar laatste jaar als voorzitter en KAR-lid ingegaan. Maar voorlopig kun je haar ook nog vinden aan de balie van de kinderafdeling, waar ze werkt naast haar masterstudie burgerlijk recht. Gaat ze later ook werken in het Amalia? “Wie weet, zeg nooit nooit”, antwoordt Sylke lachend. “Ik zal de vacatures in de gaten houden.”
Door Astrid van Walsem, journalist
Lees ook:
Na tien jaar is de KAR niet meer weg te denken uit de kindzorg
Mijlpaal: al meer dan 30 zorgorganisaties met een KAR (in 2023)